_MG_3372 (2)

Wij zijn Marloes en Chris, de trotse ouders van Luna.

Ik ben Marloes. In het verleden ben ik werkzaam geweest als sociaal psychiatrisch verpleegkundige binnen verschillende instellingen in de gezondheidszorg. Dit heb ik altijd met veel plezier gedaan, maar ik kreeg steeds meer moeite met de regels waar we ons als hulpverleners aan moesten houden. Er kwam steeds minder tijd voor de cliënt en de stapel papierwerk groeide.

Dit voelde voor mij niet goed en ben daarom in 2008 mijn eigen praktijk gestart. Hierdoor was ik in staat om mijn cliënten te bieden wat ze nodig hadden: persoonlijke aandacht en tijd. Om dit te kunnen realiseren heb ik de studie integratieve psychotherapie voor kinderen gevolgd. Werken met kinderen was altijd mijn passie. Ik kon ontzettend genieten van de openheid en eerlijkheid waarmee zij in het leven staan.

Toen ik zwanger was van Luna en ik, eerder dan gepland, moest stoppen met werken, heb ik met pijn in mijn hart mijn cliënten af moeten bellen. Op dat moment niet wetende dat ik niet meer in staat zou zijn om mijn werk op deze manier weer op te pakken.

De geboorte van Luna heeft mijn leven op zijn kop gezet. Iets wat de mooiste tijd van mijn leven zou moeten zijn, waar ik zo naar uit had gekeken, bleek een hel te worden. Ik was niet meer in staat om met kinderen te werken en heb me omgeschoold tot integratief psychotherapeut voor volwassenen. Helaas ben ik door mijn rouwproces nog niet in staat om mijn praktijk weer te openen.

Ik coach nog wel een aantal cliënten en zet me hier voor 200% voor in. Dit zijn voornamelijk cliënten die tussen wal en schip vallen. Ik geef ze de begeleiding en coaching die ze nodig hebben en zorg ervoor dat ze toch gebruik kunnen maken van verschillende voorzieningen die ze heel hard nodig hebben. Dit is niet altijd een makkelijke opgave en de bureaucratie in Nederland werkt regelmatig tegen. Maar ik zal me altijd hard blijven maken voor de hulp die mijn cliënten nodig hebben.

Zo zal ik me ook altijd hard blijven maken voor Luna’s stem. Slachtoffers van medische missers vallen tussen wal en schip en worden aan hun lot overgelaten. Deze onrechtvaardigheid vind ik niet kunnen in Nederland. In de 10 dagen die Luna heeft geleefd, heeft ze me de kracht gegeven om deze strijd aan te gaan. Nu zijn we op een punt gekomen dat we het niet meer alleen kunnen. We hebben uw hulp nu hard nodig om Luna’s stem kracht te geven. Help Luna, laat haar dood niet zinloos zijn, maar geef haar de stem die ze verdient en teken de petitie!

I’m Chris. I’m the father of Luna and the husband of Marloes. Marloes taught me how to be a man and the possibilities of what that means. Luna showed me how to be a father. But it was 5,5 years in the making after our daughter died, to understand what it means to be a father. To fight for your child. We are defined how to be a male early on in life. To be brave, but to also hide our feelings and our emotional responses. It is told to us, this is a sign of weakness. This is not the person I am. My daughter taught me how to be open, be vulnerable and to hold new experiences with both hands. To use my words and my emotions, to express who I am and who I want to be for my wife and my daughter.

I’ve been lucky to meet a lot of wonderful people since my daughters death. And in sharing her story, her bravery, her strength, I was shown empathy, compassion and unusual understanding. Not only in the Netherlands, but also in neighbouring countries. One specific country was France. I met an amazing emphatic man, who taught me the value of a hug, the value of listening and sharing emotions. And with this, began the beginning of my journey of self reflection and a change in my moral compass.

It began with a simple tune played over and over again. It grew in my brain and opened up my feelings, my memories and my unspoken screams of pain and loss. While it was being conceived, it stirred something inside of me which needed to come out: Watching my wife and my daughter slipping away from me within view. Stripping me of my power, my ability to protect those closest to me. The song that came from that jamming session expresses the raw feelings that have stayed with me and will stay with me to the day I die.

Be brave, listen to the song and hear the pain of a father who loves his child so much and wants to share his pain with you.